Zespół Szkół nr 1
im. Kazimierza Wielkiego
w Mińsku Mazowieckim


 

 

 

J.polski

JĘZYK POLSKI

PRZEDMIOTOWY SYSTEM OCENIANIA

  1. Ogólne wymagania na poszczególne stopnie wg działów nauczania z podstawy programowej

 

Dział

nauczania

dopuszczający

dostateczny

dobry

bardzo dobry

celujący

I. Czytanie

(analiza

i interpretacja)

tekstów

literackich

i innych dzieł

sztuki

na poziomie

podstawo-wym

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

-zna teksty literackie

omawiane             w całości                (co najmniej             13 pozycji książkowych), teksty                       o mniejszej objętości                      i inne ogwiazdkowa-ne utwory                z podstawy programowej  omawiane                   w całości lub  fragmentach

- zna podstawowe

wyznaczniki epok

literackich

- rozróżnia rodzaje                           i podstawowe gatunki

literackie

- czyta ze zrozumieniem, tzn. rozumie tekst                              na poziomie dosłownym

i przenośnym,

- swoimi słowami

opowiada (streszcza,

parafrazuje) czytany

utwór

- rozpoznaje cechy

gatunkowe                i kompozycję

tekstu

- określa tematykę,

wskazuje główne

wydarzenia                i bohaterów

- określa nadawcę                     i odbiorcę dzieła,

-wyjaśnia tytuł utworu

- wskazuje podstawowe

środki stylistyczne

(porównania, epitety,

metafory),

-wykorzystuje podstawowe konteksty

do interpretacji utworu

(czas powstania,

informacje              o autorze,

powiązania                         z historią)

- zna inne utwory                     z podstawy programowej omawiane                   w całości lub  fragmentach uwzględnione

w programie nauczania danej klasy

- czyta utwory literackie ze

zrozumieniem             ich przesłania

- nazywa wartości

i postawy

obecne

w utworze

- dostrzega sensy

najistotniejsze

w utworze

- rozpoznaje podstawową

  funkcję              dzieła, np. moralizatorską,

- podejmuje próbę interpretacji

tekstów literackich                          i innych

tekstów kultury wskazanych

podstawie programowej,

- porównuje utwory literackie            i dzieła innych sztuk

- dostrzega                                 w utworze wartości

charakterystyczne dla epoki,

- dostrzega etyczne                    i estetyczne wartości dzieła,

- określa wątki, motywy                    w utworze,

- formułuje hipotezy

interpretacyj-ne przy pomocy

nauczyciela,

- określa funkcję podstawo-wych środków

stylistycznych  w tekście,

-wykorzystuje konteksty do

interpretacji utworu (odnajduje

echa poglądów filozoficznych               -dostrzega obecność toposów

antycznych                                i biblijnych oraz inne nawiązania kulturowe

podstawo-wych środków

stylistycznych                          w tekście

-wykorzystuje konteksty do

interpretacji utworu (odnajduje

echa poglądów filozoficznych

- zna 

 wybrane nieliterackie  teksty kultury uwzględnio-ne  w pro-gramie nauczania danej klasy,

- podejmuje

samodzielną

interpretację wiersza na podstawie

jego analizy,

- rozpoznaje znaki

tradycji (judaistycz-nej, antycznej,

chrześcijań-skiej

staropolskiej itp.),

- dostrzega wartości

stylistyczne środków

językowych

(słowniko-wych

słowotwór-czych,

frazeologi-cznych)

występują-cych                      w wierszu,

- określa funkcję

występują-cych                      w dziele tematów

toposów, motywów,

- dostrzega

dialogowość kultury,

-interpretuje dzieła sztuki reprezentu-jące różne style

i konwencje,

- rozpoznaje podstawowe wyróżniki

kodu innych niż literackie dziedzin

sztuki                        w zakresie

niezbędnym do odbioru dzieł (np.

plastycznych,

teatralnych,

 filmowych)

-zna  nieliterackie teksty kultury uwzględnione w programie nauczania danej klasy

- interpretuje utwór, sytuując go  w różnych kontekstach,

np. historycz-nym, kulturo-wym, literackim                   - przedstawia

uniwersalny sens

motywów biblijnych                  i mitologicz-nych

wykorzystywanych

przez poetów

współczesnych,

-na podstawie

czytanych utworów

określa funkcję

toposów antycznych

w kulturze

współczesnej

- zna wszystkie literackie                  i nielitera-ckie  teksty kultury                uwzględnio-ne w pro-gramie nauczania danej klasy

 

I. Czytanie

(analiza                            i interpretacja)

tekstów

literackich                         i innych dzieł

sztuki

na poziomie

rozszerzonym

 

- wskazuje dominantę

kompozycyjną wiersza,

- rozpoznaje konwencję

literacką dzieła i jego styl

- formułuje hipotezy

interpretacyjne samodzielnie,

-wskazuje główne cechy poetyki i określa ich funkcję

(kreację podmiotu lirycznego

i adresata, formę podawczą,

sytuację liryczną,

ukształtowanie języka

artystycznego itp.)

- w utworach poetów

współczesnych odnajduje

nawiązania kulturowe                     do tradycji (np. antycznej,

średniowiecz-nej itd.)

 

-samodzielnie

interpretuje czytane

wiersze, odwołując się zarówno               do ich treści,

jak i poetyki,

- interpretuje wiersze

współczesne w kontekście tradycji

biblijnej, antycznej,

średniowiecznej itp.,

- rozpoznaje

charakterysty-czne dla danej epoki cechy języka  i stylu

czytanych utworów,

- porównuje antyczne,

biblijne

i współczesne

rozumienie tragizmu

ludzkiego losu,

- dostrzega strukturę

artystyczną dzieła

- wskazuję funkcję

(ideową                                 i kompozycyj-ną) aluzji

literackiej                                  i znaku

kulturowego (np.

biblijnego,

antycznego)

- wyjaśnia, dlaczego

archetypy, mity i toposy

(śródziemno-morskie)

są wspólnym

językiem kultury

europejskiej

- komentuje sposób

odwoływania się poetów

współczesnych do tradycji kulturowej

- zdobywa

wyróżnienia/nagrody

w olimpia-dzie/,

konkursach

polonistycz-nych

II. Czytanie

tekstu

nieliterackie-go                                 na poziomie

podstawo-wym                               i rozszerzo-nym

-czyta tekst ze

zrozumieniem, tzn. rozumie znaczenia słów, zdań, akapitów, całości

-wskazuje wykorzystane (przywołane)           w tekście

argumenty

- określa nadawcę

i adresata tekstu

- znajduje                                       w tekście

potrzebne informacje,

odtwarza je                i przetwarza

(porządkuje,

wykorzystuje do rozwiązania problemu,

wskazuje przyczyny  

 i skutki

- odróżnia występujące

w tekście informacje  

od opinii

-wyodrębnia tezę (główną

myśl) całego tekstu lub jego fragmentu,

- rozpoznaje zasadę

kompozycyjną tekstu

- określa główną funkcję tekstu

- rozpoznaje charakterystyczne

cechy języka                        i stylu tekstu

- nazywa najważniejsze środki

językowe występujące              w tekście                         i określa ich funkcję

- określa cechy gatunkowe

tekstu (np. eseju, recenzji,

reportażu)

- określa różne funkcje

tekstu

- rozpoznaje zasadę

kompozycyjną tekstu

i określa jej funkcję

- określa, związek języka i stylu tekstu                           z jego funkcją

- czyta ze

zrozumie-niem teksty

filozoficzne,

teoretyczno-literackie

i języko-znawcze

III. Tworzenie

wypowiedzi

pisemnych

na poziomie

podstawo-wym

- pisze dłuższy tekst,

przestrzegając podstawowych zasad

organizacji poznanych

form wypowiedzi

(rozprawki, recenzji,

referatu, interpretacji

utworu literackiego lub jego fragm., sprawozdania)

- redaguje noty

biograficzne wskazanych

autorów

-samodzielnie

sporządza przejrzyste

notatki z lekcji

i pracy własnej

-dostosowuje formę do

tematu wypowiedzi

- poprawia błędy

językowe                 i stylistyczne

- pisze przejrzystą,

komunikatywna pracę na

temat zagadnień związanych                z omawianym materiałem

kulturowym,

-wykazuje się

podstawową wiedzą                       o omawianych utworach,

tekstach, gatunkach

literackich, zjawiskach

kulturowych

-wprowadza                            w sposób celowy

do swoich wypowiedzi

podstawowe cechy tekstu

popularnonau-kowego lub

publicystycznego

- opracowuje

redakcyjnie tekst

(wprowadza celową kolejność

podawania informacji, dokonuje

adiustacji tekstu, segmentuje

go, stosuje wyróżnienia

graficzne

- doskonali język, styl,

kompozycję

- stosuje podstawowe terminy

z historii                   i teorii literatury, nauki                           o języku, najważniejsze terminy                     z zakresu sztuk pięknych

- świadomie (celowo)

streszcza, parafrazuje, cytuje,

komentuje teksty,

- przekształca tekst pisany:

skraca lub rozwija,                               - formułuje                       i uzasadnia opinie,

- przedstawia (komentuje)

własne przeżycia wynikające

z kontaktów

z literaturą  

i sztuką,

- pisze

z dbałością

 o estetykę

wypowiedzi

- redaguje własną

wypowiedź zgodnie

z cechami gatunku

i zamierzoną funkcją

tekstu

- pisze pracę na wskazany temat

poprawnym językiem

literackim,               w formie

dostosowa-nej do tematu,                      o wyrazistym zamyśle

kompozycyj-nym,

- pisze własną,

poprawnie

zredagowaną recenzję

ostatnio przeczytanej

książki, obejrzanego

filmu, spektaklu

teatralnego

- pisze pracę

na temat poznanych

utworów literackich,

uwzględniając konteksty kulturowe

i filozoficzne oraz

powiązania literackie,

 

- analizuje temat

z dużą erudycją,

- rozpoznaje

znaki kultury

- wywodzi

pogłębione

wnioski,

- doskonale

odczytuje idee

utworu

- dostrzega

funkcjono-wanie dzieła

w kulturze

III. Tworzenie

wypowiedzi

pisemnych

na poziomie

rozszerzonym

 

-redaguje krótka

recenzję krytyczną

i recenzję zachęcającą

innych

do lektury

- przedstawia różne fazy

powstawania reportażu

(zbieranie materiałów,

rozmowy                   z ludźmi,

poszukiwanie formuły

tekstu)

- wyjaśnia, na czym polega specyfika pracy

dziennikarza:

prasowego, radiowego,

telewizyjnego

- zachowuje procedurę

pisania pracy na temat

literatury                               i kultury:

gromadzi

i selekcjonuje

materiał

- podejmuje próbę napisania

reportażu                  na wskazany przez

nauczyciela temat

- zachowuje procedurę pisania

pracy na temat literatury                            i kultury: hierarchizuje

argumenty, formułuje hipotezy                          i wnioski

- buduje dłuższą wypowiedź na

temat wartości ideałów epok

minionych dla współczesnego

człowieka                    - uzasadnia swoje

sądy, odwołując się do różnych

tekstów kultur

- formułuje własne

hipotezy

interpretacyj-ne (w związku z interpretacją wiersza)

- pisze reportaż na samodzielnie wybrany

temat  ważny dla środowiska,  w którym żyje

- zbiera materiały

do reportażu,

wykorzystując różne

źródła informacji

- podejmuje próbę

napisania eseju

- pisze esej

IV. Tworzenie

wypowiedzi

ustnych

na poziomie

podstawowym

- buduje kilkuzdaniową wypowiedź              na zadany

temat utrzymaną            we właściwym stylu

- tworzy wypowiedź

stosowną                         i skuteczną:

posługuje się

polszczyzną literacką,

używa językowych form

grzecznościowych, unika agresywności     i brutalizacji wypowiedzi

- poprawnie formułuje

argumenty

- uczestniczy                   w dialogu,

dyskusji, debacie klasowej,

broniąc swojego stanowiska

- publicznie zabiera głos,

właściwie komponując

wystąpienie

- wypowiada swoje oceny                   i opinie, np. na temat wartości                     i atrakcyjności czytanych dzieł,

- formułuje własne sady, uzasadnia je

- przedstawia własne refleksje                         i wnioski pod wpływem lektury

utworów

- ujmuje swoje sądy

i przemyślenia w formę

dłuższej,

uporządko-wanej

wypowiedzi

- stosuje zasady kultury wypowiedzi- wygłasza krótkie referaty, wykorzystuj-ąc wiado-mości               z gimnazjum oraz nowe

 z podręczni-ka  i innych źródeł

naukowych

- wypowiada się na temat literatury

 i sztuki poznawanych

epok, w sposób  jasny, komuni-katywny,

 w miarę płynny

- dba

o dykcję, intonację

- posługuje się

stosownym  inacecho-wanym

stylem

funkcjonali-zuje

wypowiedź

-wykorzy-stuje bogate słownictwo

IV. Tworzenie

wypowiedzi

ustnych

na poziomie

rozszerzonym

- dostrzega elementy

manipulacji językowej

- publicznie zabiera głos,

stosując podstawowe zasady

retoryczne-

- buduje wypowiedź           z wyraźnym punktem

wyjścia, przemyślaną

argumentacją i jasno

wyłożonym wnioskiem

- wypowiada się na

temat literatury

i sztuki poznawanych

epok, używając

niektórych terminów                 i pojęć

specjalistycz-nych

- stosuje

odpowiednie

środki językowe

i retoryczne

- idealnie

planuje

i wykorzy-stuje czas

V. Wiedza

o języku

na poziomie

podstawo-wym

-rozumie akt

komunikacji językowej

z umiejętnością wskazania jego składników: nadawcy,

odbiorcy, kodu,

komunikatu

 i kontekstu

- rozpoznaje różne

modele komunikacji

językowej (tradycyjnej –

ustnej

 i pisanej,

internetowej)

- rozpoznaje              w tekstach

różne odmiany stylizacji:

archaizację, dialektyzację,

kolokwializację

- rozpoznaje funkcję

informatywną, poetycką,

ekspresywną, impresywną

- rozpoznaje                  w tekstach różne

odmiany stylizacji: archaizację,

dialektyzację, kolokwializa-cję oraz określa ich funkcję

- rozpoznaje słownictwo

emocjonalne                                 i neutralne,

- zna granice stosowania

słownictwa swobodnego

- analizuje znaczenia

słów staropolskich i poszukuje znaczeń

współczes-nych,

- wskazuje cechy stylu

danego tekstu dzięki

rozpoznaniu

zastosowa- nych

środków stylistycznych

- rozpoznaje ironię i jej funkcję                    w tekście

- zna słownictwo

oficjalne                            i umiejętnie

stosuje go               w odpowie-dnich

sytuacjach

-dostrzega zmiany w

modelach

komunikacji

staropolskiej

i współczesnej

- analizuje środki

językowe służące

opisywaniu wartości,

np. Bóg, człowiek

dobro, prawda,

- wskazuje

na wartości wskazywane za pośrednictwem  języka  oraz na język jako narzędzie

wartościowania i źródło poznania

wartości

- potrafi wskazać

mechanizmy

powstawania ironii

- świadomie

analizuje język

tekstów

mówionych

i pisanych

oraz rozpoznaje w nich stylizację                      - odróżnia błędy

językowe

od świadomej

innowacji

językowej

V. Wiedza

o języku

na poziomie

rozszerzonym

- rozpoznaje styl utworu,

np. renesan-sowego, barokowego, romantycznego itd.,

- dostrzega relacje

między obrazem świata

a językiem, jakim jest on

prezentowany

-rozpoznaje parafrazę

i wskazuje jej wzorzec tekstowy

- dostrzega odmienność stylu

artystycznego                  i naukowego

- rozpoznaje mechanizmy

nowomowy charakterysty-cznej dla systemów totalitarnych,

- postrzega język jako narzędzie porozumiewa-nia się

- dostrzega odmienność stylu

artystycznego                  i naukowego

oraz konfrontuje            je ze stylem

potocznym

dostrzega, że obraz

świata jest budowany

za pomocą języka,

zarówno                 w literaturze,

jak i w komu-nikacji

- rozpoznaje parodię,

trawestację               i wskazuje

wzorce                w literaturze

wcześniej-szej

- postrzega język jako

medium, które pomaga

w poznawa-niu świata                    i tworzenia jego obrazu-

- w procesie

analizowania języka

staropolskiego wskazuje cechy

języka, które

decydują                   o jego

przynależności do grupy języków

słowiańskich

- dostrzega

różnorodne sposoby

mówienia                  o wartościach

- postrzega język

jako ważny element

tożsamości

narodowej,

regionalnej,

środowiskowej

- sytuuje

polszczyznę

na tle innych

języków

słowiańskich

i europej-skich

 

  1. Szczegółowe wymagania na poszczególne stopnie  na poziomie podstawowym i *rozszerzonym

ocena

wymagania

dopuszczający

Na ocenę dopuszczającą uczeń:

  • zna  główne wątki co najmniej 13 utworów literackich (pozycji książkowych), teksty o mniejszej objętości  i inne  ogwiazdkowane utwory  z podstawy programowej  omawiane w całości  lub  fragmentach.
  •  określa tematykę  omawianych utworów,
  • czyta ze zrozumieniem tekst literacki i interpretuje go

z pomocą nauczyciela,

  • rozpoznaje podstawowe związki przyczynowo-skutkowe,
  • sytuuje w czasie i przestrzeni najważniejsze wydarzenia literackie,
  • odszukuje najważniejsze informacje w źródle pisanym,
  • w mowie i piśmie nie popełnia błędów zakłócających komunikatywności wypowiedzi,
    • redaguje z pomocą nauczyciela teksty własne,
    • aktywnie słucha wykładu i określa jego tematykę,
    • zna podstawowe funkcje tekstów językowych,
    • odróżnia opinię od informacji,

dostateczny

       Na ocenę dostateczną uczeń:

 

  • zna  główne  i niektóre poboczne wątki co najmniej 13 utworów literackich (pozycji książkowych) i inne utwory z podstawy programowej  omawiane w całości lub  fragmentach uwzględnione w programie nauczania danej klasy,
  • przedstawia problematykę omawianych utworów,
  • czyta ze zrozumieniem tekst literacki i samodzielnie przeprowadza fragmentaryczną   jego interpretację
  • odczytuje sens utworu, uwzględniając słowa-klucze i kompozycję,
  •  wiąże elementarne fakty w łańcuchy przyczynowo-skutkowe, 
    •  selekcjonuje podstawowe wydarzenia literackie,
  • umieszcza interpretowany tekst w kontekście literackim,
    •  odnajduje najważniejsze informacje zawarte w kilku źródłach pisanych i porównuje je,
    • wykorzystuje znalezione informacje,
    • przeprowadza analizę źródeł informacji,
    • samodzielnie redaguje teksty własne,
    • aktywnie słucha wykładu i potrafi go streścić,
    • posługuje się różnymi odmianami polszczyzny w zależności od sytuacji komunikacyjnej,
    • dostrzega różne typy błędów językowych,
    • rozpoznaje językowe środki perswazji i manipulacji,
    • rozpoznaje podstawowe funkcje języka.

dobry

      Na ocenę dobrą uczeń: 

  • zna w pełni  treść co najmniej 13 utworów literackich (pozycji książkowych) i inne utwory z podstawy programowej  omawiane w całości lub  fragmentach oraz wybrane nieliterackie  teksty kultury uwzględnione w programie nauczania danej klasy,
    • czyta ze zrozumieniem tekst literacki i interpretuje go,
    • sprawnie wiąże fakty w łańcuchy przyczynowo-skutkowe,
    • hierarchizuje pod względem stopnia ważności wydarzenia literackie,
    • samodzielnie dokonuje analizy wskazanego tekstu kultury,
    • umieszcza interpretowany utwór w kontekście historycznym,
    • znajduje i porównuje informacje zawarte w różnych (nie tylko pisanych) źródłach,
    • przeprowadza krytyczną analizę źródeł informacji,
    • sprawnie posługuje się różnymi odmianami polszczyzny w zależności od sytuacji komunikacyjnej,
    • rozróżnia pojęcia błędu językowego i zamierzonej innowacji językowej, rozpoznaje                  i poprawia różne typy błędów językowych,
    • określa podstawowe funkcje tekstów,
    • samodzielnie przedstawia wyniki swojej pracy w formie ustnej i pisemnej,
    • sprawnie redaguje teksty własne i cudze,
    • aktywnie słucha wykładu, potrafi go streścić, w punktach zapisać najważniejsze tezy,
    • odróżnia fakty od opinii, tworzy własne opinie.

bardzo dobry

        Na ocenę bardzo dobrą uczeń:

  • zna  w pełni treść co najmniej  13 utworów literackich (pozycji książkowych) i inne utwory z podstawy programowej  omawiane w całości lub  fragmentach oraz  nieliterackie  teksty kultury uwzględnione w programie nauczania danej klasy,
  • czyta ze zrozumieniem trudny tekst literacki i samodzielnie go interpretuje,
  • sprawnie wiąże fakty w łańcuchy przyczynowo-skutkowe i wyciąga wnioski,
  • hierarchizuje pod względem stopnia ważności wydarzenia literackie, uzasadnia swój wybór,
  • umieszcza interpretowany utwór w kontekście filozoficznym,
  • zauważa rozmaite interpretacje tekstów kultury i je ocenia,
  • samodzielnie dokonuje wnikliwej analizy i interpretacji wskazanego tekstu kultury,
  • zna literaturę dotyczącą sztuki i wydarzeń kulturalnych, stosuje tę wiedzę 
    w różnych sytuacjach problemowych,
  • odnajduje i porównuje dane zawarte w różnych (nie tylko pisanych) źródłach, samodzielnie je interpretuje,
  • przeprowadza krytyczną analizę źródeł informacji,
  • sprawnie posługuje się różnymi odmianami polszczyzny w zależności od sytuacji komunikacyjnej,
  • rozróżnia pojęcia błędu językowego i zamierzonej innowacji językowej, poprawności               i stosowności wypowiedzi, rozpoznaje i poprawia różne typy błędów językowych,
  • samodzielnie przedstawia wyniki swojej pracy w formie ustnej i pisemnej, stosując zróżnicowane formy wypowiedzi,
  • sprawnie redaguje teksty własne i cudze,
  • aktywnie słucha wykładu, potrafi go streścić, w punktach zapisać najważniejsze tezy                             i ich uzasadnienie,
  • odróżnia fakty od opinii, tworzy własne opinie i konfrontuje je z innymi poglądami, wyciąga wnioski,
  • samodzielnie rozwija swoje zainteresowania,
  • potrafi swoją wiedzą zainteresować innych,
  • aktywnie wykorzystuje swoją wiedzę na lekcji

i na zajęciach pozaszkolnych.

celujący

      Na ocenę celującą uczeń:

  • zna wszystkie literackie i nieliterackie  teksty kultury uwzględnione w programie nauczania danej klasy,
  • czyta ze zrozumieniem trudny tekst literacki i samodzielnie go interpretuje,
    •  sprawnie wiąże fakty w łańcuchy przyczynowo-skutkowe i wyciąga wnioski,
    • hierarchizuje pod względem stopnia ważności wydarzenia literackie, uzasadnia swój wybór,
    • umieszcza interpretowany utwór w kontekście artystycznym,
    • zauważa rozmaite interpretacje tekstów kultury i je ocenia,
    • samodzielnie dokonuje wnikliwej analizy i interpretacji wskazanego tekstu kultury,
    • zna literaturę dotyczącą sztuki i wydarzeń kulturalnych, stosuje tę wiedzę 
      w różnych sytuacjach problemowych,
    • odnajduje i porównuje dane zawarte w różnych (nie tylko pisanych) źródłach, samodzielnie je interpretuje,
    • przeprowadza krytyczną analizę źródeł informacji,
    • sprawnie posługuje się różnymi odmianami polszczyzny  w zależności od sytuacji komunikacyjnej,
    • rozróżnia pojęcia błędu językowego i zamierzonej innowacji językowej, poprawności
    •  i stosowności wypowiedzi, rozpoznaje i poprawia różne typy błędów językowych,
    • samodzielnie przedstawia wyniki swojej pracy w formie ustnej i pisemnej, stosując zróżnicowane formy wypowiedzi,
    • sprawnie redaguje teksty własne i cudze,
    • aktywnie słucha wykładu, potrafi go streścić, w punktach zapisać najważniejsze tezy
    •  i ich uzasadnienie,
    • odróżnia fakty od opinii, tworzy własne opinie                                     i konfrontuje je z innymi poglądami, wyciąga wnioski,
    • samodzielnie rozwija swoje zainteresowania,
    • potrafi swoją wiedzą zainteresować innych,
    • aktywnie wykorzystuje swoją wiedzę na lekcji                                           i na zajęciach pozaszkolnych.

 

 

 

 

 

 

  1. 3.    Kryteria oceniania

 

1)    Ocenianiu podlegają:

- odpowiedzi ustne,

- pisemne prace klasowe i domowe,

- sprawdziany wiadomości i treści lektur,

- kartkówki,

- konspekty wypowiedzi monologowych i rozprawek,

- samodzielnie opracowany materiał poszerzający wiadomości,

- aktywność na lekcjach.

            2) Ocenianie odpowiedzi ustnej:

                 Na ocenę dopuszczającą uczeń potrafi:

w zakresie wiadomości

w zakresie umiejętności

przyporządkować autorom tytuły                                i głównych bohaterów utworów literackich wskazanych w podstawie programowej

określić ramy chronologiczne omawianych epok

objaśnić znaczenie nazw omawianych epok literackich

wskazać podstawowe cechy najważniejszych dla omawianych okresów gatunków literackich

wskazać cechy postaw i wzorców osobowych charakterystycznych

dla danej epoki

wskazać cechy prądów

i umysłowych i artystycznych

posługiwać się kluczowymi

dla rozumienia omawianych epok pojęciami

streścić główne wątki utworów epickich i dramatycznych z listy lektur obowiązkowych 

-rozpoznać najważniejsze środki stylistyczne w utworach literackich omawianych epok

scharakteryzować bohaterów literackich

przekazywać efekty swej pracy

na lekcjach w komunikatywny sposób

umiejętnie przywoływać cytaty                                        z tekstów literackich do wypowiedzi własnych 

 

                Na ocenę dostateczną uczeń potrafi:

w zakresie wiadomości

w zakresie umiejętności

jak wyżej, a ponadto:

- wyjaśnić literaturoznawcze sensy pojęć

wskazać podstawowe cechy gatunków

powiązać fakty literackie

z istotnymi wydarzeniami historycznymi

wskazać związki omawianych epok z wcześniejszymi 

jak wyżej, a ponadto:

-opisać motywy i tematy literackie, odwołując się do omówionych utworów

scharakteryzować wzorce osobowe i postawy bohaterów, odwołując się do omówionych

utworów literackich

scharakteryzować podstawowe prądy artystyczne i umysłowe

oraz hasła programowe

i idee poszczególnych epok, odwołując się do omówionych utworów literackich

scharakteryzować wizję świata                      i człowieka w poszczególnych epokach, odwołując się

do omówionych utworów literackich

wskazać i opisać charakterystyczne cechy językowe  i stylistyczne

w tekstach literackich

omawianych epok

określić tematykę i problematykę omówionych utworów

- prezentować na lekcji zagadnienia wcześniej przygotowane w domu                                   - podejmować próby włączenia się do dyskusji. 

 

                Na ocenę dobrą uczeń potrafi:

w zakresie wiadomości

w zakresie umiejętności

jak wyżej

jak wyżej, a ponadto

-wskazać związki literatury                            z wydarzeniami historycznymi, kulturą i sztuką oraz filozofią omawianych epok

porównać wzorce osobowe, kreacje bohaterów oraz wizję świata

i człowieka w omawianych epokach, odwołując się do utworów literackich

scharakteryzować koncepcję artysty i zadania sztuki w omawianych epokach, odwołując się

do utworów literackich

wskazać dominantę kompozycyjną i myślową oraz dokonać analizy typowego dla epoki i autora utworu literackiego

zająć i uzasadnić stanowisko                        w dyskusji z odwołaniem się                    do utworu, cytatu, kontekstu                         lub wiedzy o epoce

formułować wnioski, uogólnienia                      i argumenty, prezentując swój punkt widzenia

ocenić bohaterów literackich                   w kontekście epoki, zwracając uwagę na ich komplikację psychologiczną i uwikłania                                 w problemy moralne, społeczne

komponować w trakcie zajęć dłuższe wypowiedzi w sposób zwarty, logiczny i uporządkowany

wypowiadać się płynnie, poprawnie pod względem stylistycznym  i ortograficznym 

 

 

                 Na ocenę bardzo dobrą uczeń potrafi:

w zakresie wiadomości

w zakresie umiejętności

jak wyżej, a ponadto:

wymienić głównych twórców kultury                   i ich dzieła w omawianych epokach

wykazać się opanowaniem pamięciowym licznych fragmentów tekstów literackich oraz

swobodnie posługiwać się cytatami

przedstawić ewolucję bohatera literackiego oraz wybranych gatunków literackich                                    na podstawie omawianych utworów

jak wyżej , a ponadto:

 - wyjaśnić funkcje motywów antycznych i symboli biblijnych  w poznanych utworach literackich

rozpoznać nawiązania do tradycji we współczesnym utworze literackim lub filmie

formułować wnioski płynące z porównania kształtu artystycznego tekstów literackich

samodzielnie gromadzić, porządkować i wykorzystywać w wypowiedziach ustnych

( i pisemnych) materiały z różnych źródeł dotyczące literatury, filmu i innych dziedzin sztuki

dokonać samodzielnej analizy i interpretacji dzieła literackiego,

posługując się biegle terminologią historyczno- i teoretycznoliteracką oraz rozpoznając przenośne znaczenia dzieła (metaforyczne, alegoryczne, paraboliczne)

dokonać samodzielnej analizy i interpretacji dzieła sztuki( w tym tekstu lit.) ,ze wskazaniem funkcji środków specyficznych dla danej dziedziny sztuki

wykazać się swobodą konwersacji, kulturą dyskusji i piękną polszczyzną

odwoływać się do opinii autorytetów ( sądy historyków literatury, myśli filozofów...)

dla obrony własnego stanowiska

dowodzić własnej racji w ocenie dzieł sztuki

dokonać syntezy twórczości literackiej( epoki, autora, prądu)

dokonać pisemnej parafrazy                           i stylizacji literackiej tekstu 

 

 

 

                Na ocenę celującą uczeń potrafi:

w zakresie wiadomości

w zakresie umiejętności

jak wyżej

jak wyżej, a ponadto:

prezentując swoje poglądy, umiejętnie posługiwać się wiedzą spoza programu szkolnego,

świadczącą o dużej erudycji

formułować wnioski dojrzałe, wnikliwe

stawiać hipotezy badawcze

polemizować , by obronić własne stanowisko, szukając wciąż nowych argumentów.

 

 

 

  1. 4.    Ocenianie prac pisemnych na poziomie podstawowym

                               

 

Objaśnienia dotyczące kryteriów oceny rozprawki

  1. A. Sformułowanie stanowiska (np. w postaci tezy lub hipotezy). Zdający powinien zrozumieć problem postawiony w poleceniu i sformułować stanowisko będące rozwiązaniem problemu. Stanowisko jest oceniane ze względu na to, czy jest udaną próbą rozwiązania problemuAdekwatność to odpowiedniość (zgodność, współmierność) stanowiska i problemu (zdający może się zgodzić, nie zgodzić, zachować postawę ambiwalentną wobec istoty problemu). Sformułowanie stanowiska będącego częściowo udaną próbą rozwiązania problemu jest skutkiem niepełnego zrozumienia problemu lub niepełnego zrozumienia tekstu. Wypowiedź argumentacyjna, w której brak stanowiska, może zawierać jedynie streszczenie tekstu, biografię autora itp. lub rozwijać myśli niezwiązane z poleceniem. Sformułowanie stanowiska nie musi stanowić wyodrębnionej części rozprawki.
  2. B. Uzasadnienie stanowiska jest oceniane ze względu na to, czy jest trafne, czy jest szerokie i czy jest pogłębione. Uzasadnienie nie musi być graficznie wyodrębnioną częścią rozprawki. Uzasadnienie pogłębione to uzasadnienie, w którym zdający wnikliwie odniósł się w rozwinięciu do wszystkich elementów polecenia.

Uzasadnienie trafne zawiera logicznie poprawne argumenty (czyli stwierdzenia poparte przykładami) za przyjętym rozwiązaniem problemu. Szerokość uzasadnienia ocenia się na podstawie tego, czy zdający w swojej wypowiedzi odniósł się do wszystkich elementów wskazanych w poleceniu. Uzasadnienie jest szerokie, jeśli zdający trafnie odniósł się  do wszystkich elementów wskazanych w poleceniu. Uzasadnienie jest wąskie, jeśli zdający trafnie odniósł się tylko do niektórych elementów wskazanych w poleceniu (np. nie odniósł się do podanego w zadaniu tekstu lub nie przywołał innego tekstu kultury). Uzasadnienie jest częściowe, jeżeli (a) niektórych argumentów nie można uznać za logicznie poprawne wobec przyjętego stanowiska lub (b) niektóre argumenty są niepoparte przykładami, lub (c) niektóre argumenty są wzajemnie sprzeczne. Wypowiedź argumentacyjna, w której brak uzasadnienia, nie zawiera logicznie poprawnych argumentów za przyjętym rozwiązaniem problemu lub rozwija myśli niezwiązane ze stanowiskiem.   

  1. C.                Poprawność rzeczową ocenia się na podstawie liczby błędów rzeczowych. Pomyłki (np. w nazwach własnych lub datach) niewpływające na uzasadnienie stanowiska wobec problemu uważa się za usterki, a nie błędy rzeczowe. Błąd kardynalny to błąd rzeczowy świadczący                       o nieznajomości (1) tekstu kultury, do którego odwołuje się zdający, oraz (2) kontekstu interpretacyjnego przywołanego przez zdającego. 
  2. D. Kompozycja oceniana jest ze względu na funkcjonalność segmentacji  uporządkowanie tekstu zgodnie z gatunkiem wypowiedzi. Należy wziąć pod uwagę, czy w tekście zostały wyodrębnione – językowo i graficznie – części pracy oraz akapity niezbędne dla jasnego przedstawienia stanowiska i uzasadniających je argumentów, a także czy wyodrębnione części i akapity są logicznie oraz konsekwentnie uporządkowane (bez luk                        i zbędnych powtórzeń). Kompozycja jest funkcjonalna, jeśli podział tekstu na segmenty (części) i ich porządek (układ) są ściśle powiązane z porządkiem treści i realizowanymi w tekście funkcjami retorycznymi. Odejście od zasady trójdzielnej kompozycji nie jest błędem, jeśli segmentacja jest funkcjonalna.
  3. E. Spójność lokalną ocenia się na podstawie zgodności logicznej i gramatycznej między kolejnymi, znajdującymi się w bezpośrednim sąsiedztwie zdaniami w akapitach. Znaczne zaburzenia spójności wypowiedzi to np. akapity zbudowane z sekwencji zdań niepowiązanych ze sobą ani logicznie, ani gramatycznie (potok luźnych myśli, skojarzeń).
  4. F.  Styl tekstu ocenia się ze względu na stosownośćStyl uznaje się za stosowny, jeśli zachowana jest zasada decorum (dobór środków językowych jest celowy i adekwatny do wybranego przez ucznia gatunku wypowiedzi, sytuacji egzaminacyjnej, tematu i intencji wypowiedzi oraz odmiany pisanej języka). Dopuszczalne są drobne, sporadyczne odstępstwa od stosowności. Styl częściowo stosowny dotyczy wypowiedzi, w której zdający niefunkcjonalnie łączy różne style, nie kontroluje jednolitości stylu, np. w wypowiedzi pojawiają się wyrazy i konstrukcje z języka potocznego, nieoficjalnego, wtręty ze stylu urzędowego, nadmierna metaforyka. Mieszanie różnych stylów wypowiedzi uznaje się za uzasadnione, jeśli jest funkcjonalne. Styl jest niestosowny, jeśli wypowiedź zawiera np. wulgaryzmy lub ma charakter obraźliwy. Styl wypracowania nie musi być zgodny  z upodobaniami stylistycznymi egzaminatora. 
  5. G.  Poprawność językowa oceniana jest ze względu na liczbę wagę błędów składniowych, leksykalnych, słowotwórczych, frazeologicznych, fleksyjnych i stylistycznych. Błąd stylistyczny to konstrukcja zgodna z normą językową, ale niewłaściwa w sytuacji, w której powstaje tekst, oraz nieodpowiednia dla stylu, w jakim tekst jest pisany, np. udziwniona metafora, niefunkcjonalny kolokwializm, wulgaryzm, nieuzasadnione powtórzenie leksykalne lub składniowe. Błędów logicznych nie uznaje się za błędy stylistyczne.
  6. H. Poprawność zapisu ocenia się ze względu na liczbę błędów ortograficznych i interpunkcyjnych (szacowaną odpowiednio do objętości tekstu) oraz ich wagę (błędy rażące i nierażące). Za błąd rażący uznaje się błąd, który polega na naruszeniu ogólnej reguły ortograficznej lub interpunkcyjnej w zapisie słów lub fraz o wysokiej frekwencji. Ewentualne wątpliwości rozstrzygają ustalenia Rady Języka Polskiego i klasyfikacja błędów interpunkcyjnych Jerzego Podrackiego.  

                                                                                                                                                

Objaśnienia dotyczące kryteriów oceny interpretacji utworu poetyckiego

  1. A.    Koncepcja interpretacyjna jest efektem poszukiwania przez zdającego całościowego sensu utworu, tzn. jest pomysłem na jego odczytanie (wyrażonym np. w postaci tezy lub hipotezy interpretacyjnej). Ocenia się ją ze względu na to, czy jest niesprzeczna z utworem i czy jest spójna, a także czy zdający dociera do sensów niedosłownych interpretowanego utworu, czy czyta go jedynie na poziomie dosłownym. Koncepcja jest częściowo sprzeczna z utworem, jeśli jedynie we fragmentach (lub fragmencie) znajduje potwierdzenie w tekście. Koncepcja jest całkowicie sprzeczna z utworem, jeśli nawet we fragmentach (lub fragmencie) nie znajduje potwierdzenia w tekście. Koncepcja jest spójna, gdy obejmuje i łączy w całość odszukane przez piszącego sensy utworu. Koncepcja jest niespójna, gdy jest fragmentaryczna, tzn. rekonstruuje pojedyncze sensy cząstkowe (np. z poszczególnych strof tekstu) bez wskazania całościowego sensu utworu, oraz gdy zawiera luźno powiązane, niepowiązane lub wzajemnie wykluczające się odczytania sensu utworu (niesprzeczne                         z interpretowanym utworem).

   Brak koncepcji to brak śladów poszukiwania sensu utworu (całościowego i/lub sensów cząstkowych) – praca nie jest interpretacją, a np. streszczeniem. Koncepcja interpretacyjna nie musi stanowić wyodrębnionej części pracy, może wynikać z jej całościowej wymowy.

B. Uzasadnienie interpretacji jest oceniane ze względu na to, czy jest trafne i czy jest   pogłębione.Uzasadnienietrafne zawiera wyłącznie powiązane z tekstem argumenty  za odczytaniem sensu utworu. Argumenty muszą wynikać ze sfunkcjonalizowanej analizy, to znaczy wywodzić się z formy lub/i treści tekstu.Uzasadnienie jest częściowo trafne, jeśli  w pracy – oprócz argumentów niepowiązanych  z tekstem lub/i niewynikających ze sfunkcjonalizowanej analizy – został sformułowany przynajmniej jeden argument powiązany z tekstem i wynikający ze sfunkcjonalizowanej analizy. Uzasadnienie jest pogłębione, jeśli znajduje potwierdzenie nie tylko w tekście, ale także w kontekstach (np. biograficznym, historycznoliterackim, filozoficznym, kulturowym). Uczeń powinien choć częściowo rozwinąć przywołany kontekst, aby uzasadnić jego pojawienie się. Uzasadnienie jest niepogłębione, gdy zdający przywołuje argumenty tylko z tekstu albo tylko z kontekstu. Wszystkie argumenty muszą być sfunkcjonalizowane.

  1. B.     Poprawność rzeczową ocenia się na podstawie liczby błędów rzeczowych. Pomyłki (np. w nazwach własnych lub datach) niewpływające na koncepcję interpretacyjną uważa się za usterki, a nie błędy rzeczowe. Błąd kardynalny to błąd rzeczowy świadczący                                              o nieznajomości (1) tekstu kultury, do którego odwołuje się zdający, oraz (2) kontekstu interpretacyjnego przywołanego przez zdającego. 
  2. C.    Kompozycja jest oceniana ze względu na funkcjonalność segmentacji uporządkowanie tekstu zgodnie   z wybranym przez ucznia gatunkiem wypowiedzi. Należy wziąć pod uwagę, czy w tekście zostały wyodrębnione – językowo i graficznie – części pracy oraz akapity niezbędne dla jasnego przedstawienia koncepcji interpretacyjnej i uzasadniających ją argumentów, a także czy wyodrębnione części i akapity są logicznie oraz konsekwentnie uporządkowane (bez luki zbędnych powtórzeń). Kompozycja jest funkcjonalna, jeśli podział tekstu na segmenty (części) i ich porządek (układ) są ściśle powiązane z porządkiem treści i realizowanymi w tekście funkcjami retorycznymi. Odejście od zasady trójdzielnej kompozycji nie jest błędem, jeśli segmentacja jest funkcjonalna.
  3. D.    Spójność lokalną ocenia się na podstawie zgodności logicznej i gramatycznej między kolejnymi, znajdującymi się w bezpośrednim sąsiedztwie zdaniami w akapitach. Znaczne zaburzenia spójności wypowiedzi to np. akapity zbudowane z sekwencji zdań niepowiązanych ze sobą ani logicznie, ani gramatycznie (potok luźnych myśli, skojarzeń).
  4. E.     Styl tekstu ocenia się ze względu na stosowność. Styl uznaje się za stosowny, jeśli zachowana jest zasada decorum (dobór środków językowych jest celowy i adekwatny do wybranego przez ucznia gatunku wypowiedzi, sytuacji egzaminacyjnej, tematu i intencji  wypowiedzi oraz odmiany pisanej języka). Dopuszcza się drobne, sporadyczne odstępstwa od stosowności Styl częściowo stosowny dotyczy wypowiedzi, w której zdający niefunkcjonalnie łączy różne style, nie kontroluje jednolitości stylu, np. w wypowiedzi pojawiają się wyrazy i konstrukcje z języka potocznego, nieoficjalnego, wtręty ze stylu urzędowego, nadmierna metaforyka. Mieszanie różnych stylów wypowiedzi uznaje się za uzasadnione, jeśli jest funkcjonalne. Styl jest niestosowny, jeśli wypowiedź zawiera np. wulgaryzmy lub ma charakter obraźliwy. Styl wypracowania nie musi być zgodny z upodobaniami stylistycznymi egzaminatora.

G. Poprawność językowa oceniana jest ze względu na liczbę wagę błędów składniowych, leksykalnych, słowotwórczych, frazeologicznych, fleksyjnych i stylistycznych. Błąd stylistyczny to konstrukcja zgodna z normą językową, ale niewłaściwa w sytuacji, w której powstaje tekst, oraz nieodpowiednia dla stylu, w jakim tekst jest pisany, np. udziwniona metafora, niefunkcjonalny kolokwializm, wulgaryzm, nieuzasadnione powtórzenie leksykalne lub składniowe. Błędów logicznych nie uznaje się za błędy stylistyczne.

H.   Poprawność zapisu ocenia się ze względu na liczbę błędów ortograficznych   i interpunkcyjnych (szacowaną odpowiednio do objętości tekstu) oraz ich wagę (błędy rażące  i nierażące).Za błąd rażący uznaje się błąd, który polega na naruszeniu ogólnej reguły ortograficznej lub interpunkcyjnej w zapisie słów lub fraz o wysokiej frekwencji. Ewentualne wątpliwości rozstrzygają ustalenia Rady Języka Polskiego i klasyfikacja błędów interpunkcyjnych Jerzego Podrackiego.

Uzyskany wynik punktowy/procentowy przeliczany jest na ocenę szkolną:                 

ocena

Klasa 1

Klasa 2

Klasa 3

celujący

Powyżej 90%

powyżej 95%

100%

bardzo dobry

80 -90%

85-95%

90-99%

dobry

65-79%

70-84%

75-89%

dostateczny

51-64%

56-69%

59 -74%

dopuszczający

30 -50%

40-55%

40-58%

niedostateczny

poniżej30%

poniżej 40%

poniżej 40%

 

 

  1. 5.    Ocenianie prac pisemnych na poziomie rozszerzonym

 

 

 

 

Objaśnienia dotyczące kryteriów oceny rozprawki

 

  1. A.     Sformułowanie stanowiska (np. w postaci tezy lub hipotezy). Zdający powinien zrozumieć problem postawiony w poleceniu i sformułować stanowisko będące rozwiązaniem problemu. Stanowisko jest oceniane ze względu na to, czy jest udaną próbą rozwiązania problemu. Adekwatność to odpowiedniość (zgodność, współmierność) stanowiska i problemu (zdający może się zgodzić, nie zgodzić, zachować postawę ambiwalentną wobec istoty problemu).

Sformułowanie stanowiska będącego częściowo udaną próbą rozwiązania problemu jest skutkiem niepełnego zrozumienia problemu lub niepełnego zrozumienia tekstu.

Wypowiedź argumentacyjna, w której brak stanowiska, może zawierać jedynie streszczenie tekstu, biografię autora itp. lub rozwijać myśli niezwiązane z poleceniem. Sformułowanie stanowiska nie musi stanowić wyodrębnionej części rozprawki.

  1. B.     Uzasadnienie stanowiska jest oceniane ze względu na to, czy jest trafne, czy jest szerokie i czy jest pogłębione. Uzasadnienie nie musi być graficznie wyodrębnioną częścią rozprawki.

Uzasadnienie pogłębione to uzasadnienie, w którym zdający wnikliwie odniósł się w rozwinięciu do wszystkich elementów polecenia.

 Uzasadnienie trafne zawiera logicznie poprawne argumenty (czyli stwierdzenia poparte przykładami) za przyjętym rozwiązaniem problemu.

 Szerokość uzasadnienia ocenia się na podstawie tego, czy zdający w swojej wypowiedzi odniósł się do wszystkich elementów wskazanych w poleceniu. Uzasadnienie jest szerokie, jeśli zdający trafnie odniósł się do wszystkich elementów wskazanych w poleceniu.

Uzasadnienie jest wąskie, jeśli zdający trafnie odniósł się tylko do niektórych elementów wskazanych w poleceniu (np. nie odniósł się do podanego w zadaniu tekstu lub nie przywołał innego tekstu kultury).

Uzasadnienie jest częściowe, jeżeli (a) niektórych argumentów nie można uznać za logicznie poprawne wobec przyjętego stanowiska lub (b) niektóre argumenty są niepoparte przykładami, lub (c) niektóre argumenty są wzajemnie sprzeczne.

Wypowiedź argumentacyjna, w której brak uzasadnienia, nie zawiera logicznie poprawnych argumentów za przyjętym rozwiązaniem problemu lub rozwija myśli niezwiązane                                  ze stanowiskiem.

  1. C.     Poprawność rzeczową ocenia się na podstawie liczby błędów rzeczowych. Pomyłki (np.                        w nazwach własnych lub datach) niewpływające na uzasadnienie stanowiska wobec problemu uważa się za usterki, a nie błędy rzeczowe.

 Błąd kardynalny to błąd rzeczowy świadczący o nieznajomości (1) tekstu kultury, do którego odwołuje się zdający, oraz (2) kontekstu interpretacyjnego przywołanego przez zdającego.

  1. D.     Kompozycja oceniana jest ze względu na funkcjonalność segmentacji i uporządkowanie tekstu zgodnie z gatunkiem wypowiedzi. Należy wziąć pod uwagę, czy w tekście zostały wyodrębnione – językowo i graficznie – części pracy oraz akapity niezbędne dla jasnego przedstawienia stanowiska i uzasadniających je argumentów, a także czy wyodrębnione części i akapity są logicznie oraz konsekwentnie uporządkowane (bez luk i zbędnych powtórzeń).

Kompozycja jest funkcjonalna, jeśli podział tekstu na segmenty (części) i ich porządek (układ) są ściśle powiązane z porządkiem treści i realizowanymi w tekście funkcjami retorycznymi. Odejście od zasady trójdzielnej kompozycji nie jest błędem, jeśli segmentacja jest funkcjonalna.

  1. E.     Spójność lokalną ocenia się na podstawie zgodności logicznej i gramatycznej między kolejnymi, znajdującymi się w bezpośrednim sąsiedztwie zdaniami w akapitach.

Znaczne zaburzenia spójności wypowiedzi to np. akapity zbudowane z sekwencji zdań niepowiązanych ze sobą ani logicznie, ani gramatycznie (potok luźnych myśli, skojarzeń).

  1. F.      Styl tekstu ocenia się ze względu na stosowność.

Styl uznaje się za stosowny, jeśli zachowana jest zasada decorum (dobór środków językowych jest celowy i adekwatny do wybranego przez ucznia gatunku wypowiedzi, sytuacji egzaminacyjnej, tematu i intencji wypowiedzi oraz odmiany pisanej języka). Dopuszczalne są drobne, sporadyczne odstępstwa od stosowności.

Styl częściowo stosowny dotyczy wypowiedzi, w której zdający niefunkcjonalnie łączy różne style, nie kontroluje jednolitości stylu, np. w wypowiedzi pojawiają się wyrazy i konstrukcje                  z języka potocznego, nieoficjalnego, wtręty ze stylu urzędowego, nadmierna metaforyka. Mieszanie różnych stylów wypowiedzi uznaje się za uzasadnione, jeśli jest funkcjonalne.

 Styl jest niestosowny, jeśli wypowiedź zawiera np. wulgaryzmy lub ma charakter obraźliwy. Styl wypracowania nie musi być zgodny z upodobaniami stylistycznymi egzaminatora.

  1. G.    Poprawność językowa oceniana jest ze względu na liczbę i wagę błędów składniowych, leksykalnych, słowotwórczych, frazeologicznych, fleksyjnych i stylistycznych.

Błąd stylistyczny to konstrukcja zgodna z normą językową, ale niewłaściwa w sytuacji, w której powstaje tekst, oraz nieodpowiednia dla stylu, w jakim tekst jest pisany, np. udziwniona metafora, niefunkcjonalny kolokwializm, wulgaryzm, nieuzasadnione powtórzenie leksykalne lub składniowe. Błędów logicznych nie uznaje się za błędy stylistyczne.

  1. H.    Poprawność zapisu ocenia się ze względu na liczbę błędów ortograficznych i interpunkcyjnych (szacowaną odpowiednio do objętości tekstu) oraz ich wagę (błędy rażące i nierażące).

Za błąd rażący uznaje się błąd, który polega na naruszeniu ogólnej reguły ortograficznej lub interpunkcyjnej w zapisie słów lub fraz o wysokiej frekwencji. Ewentualne wątpliwości rozstrzygają ustalenia Rady Języka Polskiego i klasyfikacja błędów interpunkcyjnych Jerzego Podrackiego.

 

 

 

Objaśnienia dotyczące kryteriów oceny interpretacji utworu poetyckiego

 

  1. A.     Koncepcja interpretacyjna jest efektem poszukiwania przez zdającego całościowego sensu utworu, tzn. jest pomysłem na jego odczytanie (wyrażonym np. w postaci tezy lub hipotezy interpretacyjnej). Ocenia się ją ze względu na to, czy jest niesprzeczna z utworem i czy jest spójna, a także czy zdający dociera do sensów niedosłownych interpretowanego utworu, czy czyta go jedynie na poziomie dosłownym.

 Koncepcja jest częściowo sprzeczna z utworem, jeśli jedynie we fragmentach (lub fragmencie) znajduje potwierdzenie w tekście.

Koncepcja jest całkowicie sprzeczna z utworem, jeśli nawet we fragmentach (lub fragmencie) nie znajduje potwierdzenia w tekście.

Koncepcja jest spójna, gdy obejmuje i łączy w całość odszukane przez piszącego sensy utworu. Koncepcja jest niespójna, gdy jest fragmentaryczna, tzn. rekonstruuje pojedyncze sensy cząstkowe (np. z poszczególnych strof tekstu) bez wskazania całościowego sensu utworu, oraz gdy zawiera luźno powiązane, niepowiązane lub wzajemnie wykluczające się odczytania sensu utworu (niesprzeczne z interpretowanym utworem). Brak koncepcji to brak śladów poszukiwania sensu utworu (całościowego i/lub sensów cząstkowych) – praca nie jest interpretacją, a np. streszczeniem. Koncepcja interpretacyjna nie musi stanowić wyodrębnionej części pracy, może wynikać z jej całościowej wymowy.

 

  1. B.     Uzasadnienie interpretacji jest oceniane ze względu na to, czy jest trafne i czy jest pogłębione. Uzasadnienie trafne zawiera wyłącznie powiązane z tekstem argumenty za odczytaniem sensu utworu. Argumenty muszą wynikać ze sfunkcjonalizowanej analizy, to znaczy wywodzić się                    z formy lub/i treści tekstu.  

Uzasadnienie jest częściowo trafne, jeśli w pracy – oprócz argumentów niepowiązanych                        z tekstem lub/i niewynikających ze sfunkcjonalizowanej analizy – został sformułowany przynajmniej jeden argument powiązany z tekstem i wynikający ze sfunkcjonalizowanej analizy. Uzasadnienie jest pogłębione, jeśli znajduje potwierdzenie nie tylko w tekście, ale także                           w kontekstach (np. biograficznym, historycznoliterackim, filozoficznym, kulturowym). Uczeń powinien choć częściowo rozwinąć przywołany kontekst, aby uzasadnić jego pojawienie się. Uzasadnienie jest niepogłębione, gdy zdający przywołuje argumenty tylko z tekstu albo tylko                                z kontekstu. Wszystkie argumenty muszą być sfunkcjonalizowane.

  1. C.    Poprawność rzeczową ocenia się na podstawie liczby błędów rzeczowych. Pomyłki (np.                           w nazwach własnych lub datach) niewpływające na koncepcję interpretacyjną uważa się za usterki,  a nie błędy rzeczowe.  

Błąd kardynalny to błąd rzeczowy świadczący o nieznajomości (1) tekstu kultury, do którego odwołuje się zdający, oraz (2) kontekstu interpretacyjnego przywołanego przez zdającego.

 

  1. D.    Kompozycja jest oceniana ze względu na funkcjonalność segmentacji i uporządkowanie tekstu zgodnie z wybranym przez ucznia gatunkiem wypowiedzi. Należy wziąć pod uwagę,              czy w tekście zostały wyodrębnione – językowo i graficznie – części pracy oraz akapity niezbędne dla jasnego przedstawienia koncepcji interpretacyjnej i uzasadniających ją argumentów, a także czy wyodrębnione części i akapity są logicznie oraz konsekwentnie uporządkowane (bez luk i zbędnych powtórzeń).   

Kompozycja jest funkcjonalna, jeśli podział tekstu na segmenty (części) i ich porządek (układ) są ściśle powiązane z porządkiem treści i realizowanymi w tekście funkcjami retorycznymi. Odejście od zasady trójdzielnej kompozycji nie jest błędem, jeśli segmentacja jest funkcjonalna.

  1. E.     Spójność lokalną ocenia się na podstawie zgodności logicznej i gramatycznej między kolejnymi, znajdującymi się w bezpośrednim sąsiedztwie zdaniami w akapitach. Znaczne zaburzenia spójności wypowiedzi to np. akapity zbudowane z sekwencji zdań niepowiązanych ze sobą ani logicznie, ani gramatycznie (potok luźnych myśli, skojarzeń). 
  2. F.     Styl tekstu ocenia się ze względu na stosowność. Styl uznaje się za stosowny, jeśli zachowana jest zasada decorum (dobór środków językowych jest celowy i adekwatny do wybranego przez ucznia gatunku wypowiedzi, sytuacji egzaminacyjnej, tematu i intencji wypowiedzi oraz odmiany pisanej języka). Dopuszcza się drobne, sporadyczne odstępstwa od stosowności. 

 Styl częściowo stosowny dotyczy wypowiedzi, w której zdający niefunkcjonalnie łączy różne style, nie kontroluje jednolitości stylu, np. w wypowiedzi pojawiają się wyrazy i konstrukcje                   z języka potocznego, nieoficjalnego, wtręty ze stylu urzędowego, nadmierna metaforyka. Mieszanie różnych stylów wypowiedzi uznaje się za uzasadnione, jeśli jest funkcjonalne. 

Styl jest niestosowny, jeśli wypowiedź zawiera np. wulgaryzmy lub ma charakter obraźliwy.  Styl wypracowania nie musi być zgodny z upodobaniami stylistycznymi egzaminatora.

 

  1. G.    Poprawność językowa oceniana jest ze względu na liczbę i wagę błędów składniowych, leksykalnych, słowotwórczych, frazeologicznych, fleksyjnych i stylistycznych. Błąd stylistyczny to konstrukcja zgodna z normą językową, ale niewłaściwa w sytuacji, w której powstaje tekst, oraz nieodpowiednia dla stylu, w jakim tekst jest pisany, np. udziwniona metafora, niefunkcjonalny kolokwializm, wulgaryzm, nieuzasadnione powtórzenie leksykalne                                 lub składniowe. Błędów logicznych nie uznaje się za błędy stylistyczne. 
  2. H.    Poprawność zapisu ocenia się ze względu na liczbę błędów ortograficznych i interpunkcyjnych (szacowaną odpowiednio do objętości tekstu) oraz ich wagę (błędy rażące i nierażące).                             Za błąd rażący uznaje się błąd, który polega na naruszeniu ogólnej reguły ortograficznej                                             lub interpunkcyjnej w zapisie słów lub fraz o wysokiej frekwencji. Ewentualne wątpliwości rozstrzygają ustalenia Rady Języka Polskiego i klasyfikacja błędów interpunkcyjnych Jerzego Podrackiego. 

 

Uzyskany wynik punktowy/procentowy przeliczany jest na ocenę szkolną:                 

 

ocena

Klasa 1

Klasa 2

Klasa 3

celujący

Powyżej 90%

powyżej 95%

100%

bardzo dobry

80 -90%

85-95%

90-99%

dobry

65-79%

70-84%

75--89%

dostateczny

51-64%

56-69%

60-74%

dopuszczający

30 -50%

40-55%

50-59%

niedostateczny

poniżej30%

poniżej 40%

poniżej 50%

 

 

 

  1. 6.     Przelicznik procentowy przy ocenianiu sprawdzianu wiedzy  

 

       0%  -39% niedostateczny

       40% - 55% dopuszczający

       56% - 74% dostateczny

       75% - 89% dobry

       90% - 99% bardzo dobry

       100% celujący

Copyright by Zespół Szkół Nr 1 Mińsk Mazowiecki 2010-2015. | Polityka prywatności | Powered by animativ

UCZESTNICZYMY


KARDA KIEROWNICZA

Dyrektor - Małgorzata Beczek
Wicedyrektor - Elżbieta Parol
Wicedyrektor - Paweł Domagała
Wicedyrektor - Wojciech Jackowski
Kierownik internatu - Jolanta Binkowska

KONTAKT

Zespół Szkół nr 1 im. Kazimierza Wielkiego
ul. Budowlana 4
05-300 Mińsk Mazowiecki
tel: 25 758 25 64
fax: 25 758 36 17